Flori - Press

Mire se vini ne faqen tone virtuale "Flori-Press" te moderuar nga stafi redaktues Flori Bruqi, Engjell Shehu,etj.

e premte, tetor 28, 2005

Flori - press

Iljaz Prokshi :Poezi me kuptim dhe mesazh të qartë(Recension)





Femi Bektashi:,,Stacioni i fundit”, poezi, botoi, Meshari, Prishtinë,2005




Liber i sapo dalur nga shtypi me poezi me titull simbolik
“ Stacioni i fundit” i poetit Femi Bektashi .Botoi SHB “MESHARI”, Prishtine, redaktor Iljaz Prokshi, recensues Gezim Ajgeraaj dhe Valton Jakupi.

Femi Bektashi është lindur në Letovicë të Bujanocit. Dijet e para i ka zënë në Sopot të Kumanovës, në Strezovc të Preshevës dhe në Preshevë. Kjo shpjegon se edhe frymëzimet e shkrimeve të para kanë origjinë nga këto mjedise. Por, kjo nuk është gjithaq interesante, sepse interesimin e thellë që poeti do të tregojë në të ardhmen vjen më vonë, mbase pikërisht në mërgim, ku edhe temat zgjerohen, kur poetin e ngacmon shqisa deri në atë masë sa të perceptohen shumë motive, të krijojë botën nga krijimi i fjalëve, nga instinkti i brendshëm hyjnor. Kështu fjalët krijojnë vargje, dhe ato e bëjnë poezinë që tani shpreh autenticitetin e flirtit me jetën, me qenien njerëzore, me vetë botën.
Dhe, kjo poezi është thjesht një art, duke shprehur në mënyrë figurative mendimin, kuptimin ndaj atdheut, dashurisë dhe jetës. E gjithë poezia e këtij poeti ka një kuptim domethënës, se fjalët ne i kuptojmë, sepse janë fjalë që magjepsin lexuesin, madje të shtyjnë të mendosh dhe t’i ndjesh në vetvete. Vetë titulli i librit me poezi: “Stacioni i fundit” është ngacmues, një titull sa i fortë, aq edhe i rëndë. Përse stacioni i fundit? Sigurisht në koncepcionet e tij estetike për poezinë, Femi Bektashi jo vetëm që do të tërheqë lexuesin dhe kritikën, por përmes këtij libri të nxjerrë kuptimin e një testamenti, që mund të kuptohet si akt mirësie, nga një ledhatim herë-herë dëshpërues, por i frymëzuar nga humanizmi. Kur e them këtë, unë kujtoj se autori më së shumti ka mësuar nga jeta, nga realiteti i hidhur, përjetuar që nga atdheu e gjer në mërgim.
Njërin frymëzim e percepton shumë dhimbshëm, ngaqë gjërat janë ato që janë, atdheu, njerëzit aty jetojnë nën pushtimin e egër, që tek poeti zgjojnë neveri. Dhe, ai pa ndonjë intermexo, ngreh zërin e vet për të shprehur këtë kaos, me fuqinë e ndjenjës ndaj fjalëve dhe sintagmave poetike që i percepton brenda një dykuptimësie.
Frymëzimin tjetër, muza ia dekreton thjeshtë e me kuptim të thellë, sa edhe tronditës, sepse tashti kemi të bëjmë me një subjekt lirik që botën e percepton larg atdheut, i mallëngjyer, që mbase magjia e fjalëve, kuptimi i tyre e shtyjnë nganjëherë të ndiejë veten të lehtësuar. Ajo çfarë mund të thuhet për librin “Stacioni i fundit” se fjalët erdhën përpara kuptimit, por është fjala që e lartëson kuptimin (Steven C.Scheer). Dhe, mbase magjia e fjalës mes këtyre poezive të këtij libri rizbulon dhembjen e poetit, një dhembje të zakonshme, që e ndiejnë edhe jopoetët, por qe s’mund ta shprehin dot, por e mbajnë të ndryrë në vete.
Njësitë ciklike: Libri i hapur, Ia thashë këngës, Mallëngjimi, Ëndërr e fshehur dhe Rrugë e qiell kanë një lidhshmëri, një lidhje që ka kuptim me ndjenja të fuqishme, emocione të kujtuara në qetësi. Të krijuarit përgjithësisht është një imitim, një akt hyjnor, kaq imitues, saqë shpeshherë nuk ka limit, sepse vetë poezia është krijim i bukurisë kuptimplote. Dhe nuk ka limite siç thotë Scheer në çështjen e subjektit të poezisë, sepse poetët e sotëm përdorin në poezinë e tyre një gjuhë të paturpshme. Për sa i përket kësaj çështjeje, Femi Bektashi është racional, sepse ai e ka të qartë se ç’ mision bart poezia: të gëzojë masën që lexon dhe t’i joshë ata, që në dukje të parë sikur nuk vërehet. Në poezinë moderne gjërat kanë filluar të ndryshojnë, dhe, kërkesat e lexuesve janë gjithnjë e më të mëdha. Autori me librin e tij “Stacioni i fundit” e zë e dhe këtë trend, sigurisht, ngase do të lexohet dhe do të mirëpritet edhe nga kritika profesioniste.
Duhet vënë në dukje se ky libër është shkruar me frymëzim dhe dashuri. Kjo poezi është plot me veçanti, saqë ato mund të vërehen vetëm gjatë leximit. Edhe vetë perceptimi poetik i Femi Bektashit është i veçantë. Ai të gjitha ato që i shpreh përmes poezisë i përjeton thellë, është shkruar dhe është sjellë një realitet, padyshim me gjuhën e poezisë, thjeshtë e me kuptim, dhe mu këtë veçanti e bëjnë poezinë e tij moderne.
Duke lexuar këtë poezi, lexuesi do të vërejë se tri motivet: atdheu, dashuria dhe mërgimi kanë një rezonancë të përbashkët - jetën. Dhe kur në një poezi gjen këto tri tema, fjalët intensifikohen me vetë botën, atëherë vërtet gjërat të cilat i kemi përjetuar janë ashtu si janë, si duam t’i themi, sepse bëhen ekuivalent i kohës dhe kanë një kuptim, që lënë mundësinë që të shpëtojë diçka nga bagazhi i dhembjes dhe vuajtjes.

Prishtinë, 26 tetor 2005 Iljaz Prokshi



P.S. Mikut tim, Femi Bektashit i uroj fat dhe suksese të tjera.
I përshëndes miqtë tjerë të mi krijues dhe pjesëmarrësit në promovim.

I juaj, Iljazi